İlginizi Çekebilir
  1. Ana Sayfa
  2. Google Aramalarım
  3. Bülbül Şiiri – Mehmet Akif Ersoy

Bülbül Şiiri – Mehmet Akif Ersoy

Bülbül Şiiri – Mehmet Akif Ersoy

Bugünlerde şiire daldım biraz. Her elim olay sonrası, geçmişin tozlu raflarından günümüze ışık tutan şiirleri gördükçe daha da duygusallaşıyorum. Mehmet Akif Ersoy’un unutulmaz eseri Safahat, her kitapseverin, her kitap hastalarının kütüphanesinde bulunması gereken bir kitap. Şiirlerin yer aldığı kitap içerisinde çok değerli şiirler var. Bunlardan bir tanesi de Bülbül adlı şiir. Bülbül şiirini, son günlerde ülkemizde yaşanan terör olayları ve verdiğimiz şehitler sonrası daha da anlamlı buluyorum. Bülbül Şiiri bu açıdan önemli. Blog okuyucularım ile paylaşmak istemem bu yüzden.

Bu şiir yazılırken Yunan istilâsı altındaki topraklarımız nedeniyle Bursa’ya kötü haberler geliyordu ve bu haberlerin doğruluğunun kontrol edilmesine imkan yoktu. Yani günümüz şartları ile karşılaştırıldığında, bir olayın Bursa’da duyulması için birkaç gün geçmiş olması gerekiyordu. Bu şartlar altında Mehmet Akif, Bülbül şiirini kaleme aldı. Bülbül Şiiri Safahât, Yedinci Kitap’da yer alıyor.

Bülbül

Bülbül Şiiri Sözleri

BÜLBÜL
		                       -Basri Bey oğlumuza-

Bütün dünyâya küskündüm, dün akşam pek bunalmıştım;
Nihayet, bir zaman kırlarda gezmiş, köyde kalmıştım.
Şehirden kaçmak isterken sular zaten kararmıştı,
Pek ıssız bir karanlık sonradan vâdiyi sarmıştı.
Işık yok, yolcu yok, ses yok, bütün hılkat kesilmiş lâl...
Bu istiğrâkı tek bir nefha olsun etmiyor ihlâl
Muhîtin hâli "insâniyyet"in timsâlidir, sandım;
Dönüp mâzîye tırmandım, ne hicranlar, neden andım!

Taşarken haşrolup beynimden artık bin müselsel yâd,
Zalâmın sinesinden fışkıran memdûd bir feryâd,
0 müstağrak, o durgun vecdi nâgâh öyle coşturdu
Ki vâdiden bütün, yer yer, enînler çağlayıp durdu.
Ne muhrik nağmeler, yâ Rab, ne mevcâmevc demlerdi;
Ağaçlar, taşlar ürpermişti, gûya Sûr-i Mahşerdi!
 
-Eşin var, âşiyanın var, baharın var, ki beklerdin;
Kıyâmetler koparmak neydi, ey bülbül, nedir derdin ?
0 zümrüd tahta kondun, bir semâvî saltanat kurdun;
Cihânın yurdu hep çiğnense, çiğnenmez senin yurdun,
Bugün bir yemyeşil vâdi, yarın bir kıpkızıl gülşen,
Gezersin, hânmânın şen, için şen, kâinatın şen.
Hazansız bir zemin isterse, şâyed rûh-i ser-bâzın,
Ufuklar, bu'd-i mutlaklar bütün mahkûm-i pervâzın.
Değil bir kayda, sığmazsın - kanadlandım mı - eb'âda;
Hayâtın en muhayyel gayedir ahrâra dünyâda,
Neden öyleyse mâtemlerle eyyâmın perîşandır?
Niçin bir damlacık göğsünde bir umman hurûşandır?
Hayır, mâtem senin hakkın değil... Mâtem benim hakkım:
Asırlar var ki, aydınlık nedir, hiç bilmez âfâkım!
Tesellîden nasîbim yok, hazân ağlar bahârımda;
Bugün bir hânmansız serseriyim öz diyârımda!
Ne husrandır ki: Şark'ın ben vefâsız, kansız evlâdı,
Serâpâ Garba çiğnettim de çıktım hâk-i ecdâdı!
Hayâlimden geçerken şimdi, fikrim herc ü merc oldu,
SALÂHADDÎN-İ EYYÛBÎ'lerin, FATİH'lerin yurdu.
Ne zillettir ki: nâkûs inlesin beyninde OSMAN'ın;
Ezan sussun, fezâlardan silinsin yâdı Mevlâ'nın!
Ne hicrandır ki: en şevketli bir mâzi serâp olsun;
O kudretler, o satvetler harâb olsun, türâb olsun!
Çökük bir kubbe kalsın ma'bedinden YILDIRIM Hân'ın;
Şenâatlerle çiğnensin muazzam Kabri ORHAN'ın!
Ne heybettir ki: vahdet-gâhı dînin devrilip, taş taş,
Sürünsün şimdi milyonlarca me'vâsız kalan dindaş!
Yıkılmış hânmânlar yerde işkenceyle kıvransın;
Serilmiş gövdeler, binlerce, yüz binlerce doğransın!
Dolaşsın, sonra, İslâm'ın harem-gâhında nâ-mahrem...
Benim hakkım, sus ey bülbül, senin hakkın değil mâtem!

Yorum Yap