Keşke hep masum kalsaydın benim için,
Uzaktan ve duvarlara dayanarak izleseydim seni.
Keşke tanışmamıza hiç fırsat olmasaydı.
Ve seni hayatıma şeker misali karıştırmasaydım.
Hayat kavramım senden ibaret olmasaydı keşke.
Seni hayatımın öznesi yaptım da ne oldu ?
Her gece bir acı, her anımda yaralı bir kalp...
Öznesi olmayan bir hayata mahkûm bir nesne kaldım sayende.
Oysa ne kadar masumdun önceleri,
Bir gülerdin dünya gülerdi sanki.
Kazara göz göze gelsek yıkılırdı içim.
Öpülesi bir el uzanırdı tenime,
Dokunurdu içime işlercesine.
Ne güzeldi eskiden, uzaktan seyreder,
En yakınlarıma anlatırdım seni.
Ne masumdun sen bana.
Aniden çıkınca karşıma,
Yağmuruna kavuşmuş toprak misali sevindi yüreğim.

Senin için dağlar deler yol açarım yar
Senin için denizleri kuruturum yar
Senin için gök kubbeyi yerlere çalarım yar
Canım iste canım bile sana kurban yar

Saçlarına yıldızlardan taç yapayım yar
Bir nefeste güneşleri söndüreyim yar
Çıra gibi uğrunda ben yanayım yar
Canım iste canım bile sana kurban yar

Rüzgar olup ince beline sarılayım yar
Çimen olup ayağına serileyim yar
Sürme olup gözlerine sürüleyim yar
Canım iste canım bile sana kurban yar

Alla beni pulla beni...

Ama herşey hayal artık.
Herşey yalan.
Herşey sahte.
Neye inanayım ki artık?
Her sözüne inandım da ne oldu?
Ben o kadar güçsüz değilim.
Yaşadıklarımı bir çırpıda atacak değilim.
Olmayan, elle tutulmayan şeyler yüzünden kendimi mahvedecekte değilim.
Sadece sevdim..
Seninle mutlu olmaya da vardım, mutsuz olmaya da...
Ama seninle...
Artık sen yoksun...
Bir dağbaşı yalnızlığı yaşıyorum yeniden,
Dağbaşı yalnızlığı ölümden beter.
Hiç kimse aramasa sormasa beni
Sen gelsen yeter...

Sesini özlemedim.
Yüzünü de, ellerini de.
Yanımdaki varlığını hele hiç!
Daha yazamıyorum.
Çünkü giderek uzayan burnum, kalemime çarpıyor.
Bırakıyorum.

İyi kal.

Bu yazıyı paylaş: