'' Unutmaya çalışırken kendi kendime yarattığım tüm sebepler beni yine - onu çok seviyorum - cümlesiyle sonlandırmaya zorluyor sanki; yapamıyorum. Halbuki unutmaya çalışmaktan daha kolaydı; mutlu olmak... ''

İnsanlar neden kendilerini unutmaya şartlandırırlar, bir türlü anlamam...

Neden kendi ruhuma, canıma acı çektireyim ki?

- uçurumun kenarındayken bile sırf hayata gıcıklık olsun diye gülümse - diye söyleyen adamın ellerinden öpmek isterdim! Ne kadar doğru bir cümle, ne kadar yerinde bir tespit... Hayat, bir şekilde devam ediyor: sonumuzun ne olacağını biz bile bilmiyoruz. Fakat, kendimize acı çektirmekten zevk alıyoruz sanki...

Unutmak...

Tek şey diyebilirim: '' Ben unutmak için sevmedim... ''

Bu yazıyı paylaş: