Günlerden birinde Mecnun'u bir duvarın üstünde oturmuş, ayaklarını sallandırmış otururken gördüler. Kerpiçten duvarın üstünde gayet neşeli ve bahtiyardı. Kendince konuşuyor, işaretleşiyor, kâh gülüyor, kâh ağlıyordu. Gelen geçen bu hale bakıp alay etmekteydiler. Nihayet bir gönül eri oradan geçti. Bakınca Mecnun'un yanında Leyla'nın da oturmakta olduğunu gördü. Başkasına gizli olan ona açılmıştı. Şürketti:

" Bir ömürdür koşup durdum... Çok da yoruldum... Ama sonunda bu ikisinin mutlulukla bir araya geldiklerini gördüm!... Çok şükür tanrı'ya!... "

işte aşk böyle bir şey...

Bu yazıyı paylaş: