Bir şeyler karalamak.
İnsan bazen çevresinde konuşacak, güvenecek insanları bulmakta zorluk çekiyor.
Hatta bu tip insanlar belki de yok, olmayacak hiç...
Bu yüzden, insanların en yakın dostları köpekler olduğu kadar kalemlerdir, kitaplardır belki de...
Kitabı eline alır, okumaya başlar... Kendini öyle kaptırır ki hikayeye, elindeki kitapta yer alan karakter ile kendini özdeşleştirir. Bir an onun gibi düşünmeye, onun gibi hareket etmeye başlar.
Ya da kendini onunla kıyaslar.
Gerçek hayatta onun karşılığı benim demeye başlar.
Fakat, kitap dünyasında ki karakterler tek değil ki?
Binlerce karakter var...
Mesela Ejderha Dövmeli Kız da Mikael var;
Yaşını başını almış; fakat öylesine rahat ki: aynı anda bir kaç kadını idare edebiliyor.
Ve işin komik tarafı, bu kadınların hepsi ondan hoşlanıyor ama hiç biri ona kızmıyor!
İşte o an insan; işte bu benim! Bu ben olmalıyım!
Ama alnından o an soğuk terler akıyor.
Kendinin kaç kız arkadaşı var ki?
Sonra kendini başka bir kitaba atar.
Suç ve Ceza da Raskalnikov olur.
Sorunları vardır, aynı onun gibi...
Fakat, onun kadar güçlü müdür?
Yani, bu kadar sorunla baş edebilecek midir?
Her şeyle savaşmak ve sonunda zaferle ayrılmayı o da istemektir.
Fakat, Da Vinci Şifresindeki Robert gibi heyecanlı olmadıktan sonra neden o olsun ki?
Bir anda kendini esrarengiz olayların içinde bulur.
Koşar...
Çözer...
Heyecanın doruklarına ulaşır.
Artık o dünyada sayılı insanın ulaşabileceği bir çok hazzı aynı anda yaşamıştır.
İşte o an yaşlandığını farkeder.
Çünkü Robertte bir karakter olsa bile, sona gelecektir.
O an yine karar değiştirir.
O 25 yaşındadır.
Kendi bildiği gibi yaşamaktadır.
Niye mutlu değildir?
Belki de Abidin onun için mutluluğun resmini çizebilir.
Ya da kendisi çizmeye çalışmalıdır.
Hangisi?
İşte yine kararsızlık...
O an kulağına bir şey fısıldanır.
Sen,
Evet sen,
Ne yaparsan yap,
Sadece kaderini yaşayacaksın...
Ve sonunda mutlu olacaksın...

Not: Bu şiir Blog dergisinin 12. sayısında yayınlanmıştır; okumak için tıklayınız...