Sessizliğin içinden
Sensizliğe haykırıyorum yine bu akşam..
Artık karanlıktan elini çekmiş benliğimin kaderiydi tek yaşamak.
Ta ki seni tanıyana dek...
Her şeye rağmen tek bir kaçış noktam vardı.
O da küçük pencerem.
Ardında sonu olmayan bir sessizlik hakim.
Yine de o pencereye çıktım korkmadan.
Dışarda hasret rüzgarı,
Bir özlem yağmuru vardı bu gece.
Bir öpücük bırakıyorum bu ıssız yerden sana doğru.
Biliyorum elbet çalacaktır o minik pencerenin camını...
Lütfen bekletmeden içeriye al.
Öpücüğümü dışarı da üşütme olur mu?

H.K