Dünyalar güzeli yusuf'a sordular:
" Ey zeliha'nın gönlünü alıp onu perişan hale koyan. O senin yüzünden acze düştü
de derdine derman olmadın; hasta bıraktın onu. Gönlünü kaptın ve geri vermedin.
Geri versen ne olur; sen buna kadir değil misin? "

" Ben onun gönlünü çelmedim de, çalmadım da. Ne onun bana gönül verdiğinden
haberdarım, ne böyle bir kastım oldu. Onun gönlüyle bir işim yoktur benim. "

O dostlar sonra zeliha'ya sordular:
" Sözüne sadıksan, Yusuf senin gönlünü nasıl çalmıştı; dosdoğru söyle bize. Yok
eğer gönlün hala sendeyse ve Yusuf'tan gönül istiyorsan bu, naz yapıyorsun
demektir. "

Zeliha yeminle söyledi:
" Bedenimdeki her kıldan gönlüm habersiz. Neden ve nasıl aşık oldu, aşık olunca
nereye gitti, bilmiyorum. "

Sonra o dostlar düşündüler:
" Gönül Yusuf'ta değil ama Zeliha'da da değil. Ne biri gönül almış, ne diğeri
bir gönle sahip!. Peki ama nasıl kayboldu bu gönül, nereye gitti? Bu bir sihir
değilse nedir? "

Not: Katre-i Matem Kitabından alıntıdır.