Bir gün sormuşlar ermişlerden birine, "Sevginin sadece sözünü edenlerle, onu yaşayanlar arasında ne fark vardır?". "Bakın göstereyim..." demiş ermiş.

Önce sevgiyi dilden gönüle indirememiş olanları çağırarak onlara bir sofra hazırlamış. Hepsi oturmuşlar yerlerine derken, tabaklar içinde sıcak çorbalar gelmiş. Arkasından da derviş kaşıkları denilen bir metre boyunda kaşıklar. Ermiş: "Bu kaşıkların ucundan tutup öyle yiyeceksiniz." diye de bir şart koşmuş. "Peki..." demişler ve içmeye teşebbüs etmişler. Fakat o da ne? Kaşıklar uzun geldiğinden bir türlü döküp saçmadan götüremiyorlar ağızlarına. En sonunda bakmışlar beceremiyorlar, öylece aç kalkmışlar sofradan.

Bunun üzerine "Şimdi..." demiş ermiş. "Sevgiyi gerçekten bilenleri çağıralım yemeğe." Yüzleri aydınlık, gözleri sevgi ile gülümseyen ışıklı insanlar gelmiş oturmuş sofraya bu defa. "Buyrun" deyince, her biri uzun boylu kaşığını çorbaya daldırıp, karşısındaki arkadaşına uzatarak içirmiş. Böylece her biri diğerini doyurmuş ve şükrederek kalkmışlar sofradan.

"İşte..." demiş ermiş: "Kim ki hayat sofrasında yalnız kendini görür ve doymayı düşünürse, o aç kalacaktır. Ve kim arkadaşını düşünür de doyurursa, o da arkadaşı tarafından doyurulacaktır. ŞÜPHESİZ, HAYAT PAZARINDA DAİMA SEVGİYİ PAYLAŞANLAR KAZANÇTADIR.",

Facebookta dolaşırken yine gördüğüm güzel bir hikaye... Paylaşmak istedim her zaman ki gibi. :)

Günümüz aşklarını görüyorsunuz; artık para ve cinsellikten öteye gidemiyor. Bu da doyumsuzluk yaratıyor insanlarda, nefislerine söz geçiremiyorlar ve sürekli daldan dala zıplıyorlar yaptıkları işe aşk deyip... Halbuki sadece bedenlerini, nefislerini tatmin ediyorlar; doyum noktasında ya yeni birini bulduklarından ya da bezdiklerinden başka aşklara yelken açıyorlar güya... Yazık... Bunu yaptıklarında hep ruhlarını solduruyorlar günden güne...

İnsanları artık düşüncelerinin, ağızlarından çıkan sözlerinin yönlendirdiğini sanmıyorum. Artık varsa yoksa dünyevi ihtiyaçlarının peşlerinde koşuyorlar; bunlar için aşkı bile satabilecek durumdalar yani... Durum vahim anlayacağınız. :) Uzak durmak lazım...

Akıl iyi bir şey; ama aklını, bedenini, ruhunu, kalbini, vicdanını şeytanın esir aldığı nefsine satan insanların yaşadığı bir dünya da aşk... Bana göre çok güzel bir hayal. :)

Bu yazıyı paylaş: