Olsun istersin… Hatta olsun diye yapılması gerekenden daha da fazla üstelersin.

Aşktır; değer verirsin, ödün verirsin, sevgiden de öte saygı gösterirsin, olmayacak kaç şey varsa bir araya bile getirirsin… Bakarsın, ne anlattığını anlayabilmiş (?) ne de çözüm için bi’şeyler yapma gayretinde.

İştir; sabahlarsın, “olsun” diye ailenden çaldığın zamanı oraya verirsin…

Dosttur; hayatta kimseyi dinlemediğin kadar dinler, kendine ayırmadığın onca şeyi “O’na” ayırmaya çalışırsın…

Sonra olayın içinden kendini çıkartır şöyle karşıdan yaptıklarına bir bakarsın. Bakarsın ki her şey başladığın gibi!

Olmuyorsa, olmuyordur! Gönlün rahat mı? Elinden geleni yaptın mı?

Cidden olmuyorsa zorlamayacaksın

Can YÜCEL abimiz ne güzel anlatmış olayı değil mi? Kısa ve net bir şekilde...
Sayfalarca açıklama yapılabilir yukarıda ki cümleler için..
Ama değer mi?
Hayır... Çünkü artık açıklama yapmaya bile gerek yok.

İnsanlar...

İnsanlar, genellikle içlerinde değişik 'kişilikler' barındıran varlıklardır... Ne olduklarını bilemezsiniz... Dünya gibi o da değişir zamanla; aynı kalan insan sayısı azdır. Ne demiş bir düşünür:

'' Hayat Bizi Resmen Dört İşlemle Sınar. Gerçeklerle Çarpar, Ayrılıklarla Böler, İnsanlıktan Çıkarır ve Sonunda Topla Kendini Der.. ''

Toplanma zamanı. :)

Bu yazıyı paylaş: