Eski okuduğum kitaplar, hikayeler geliyor aklıma ya da izlediğim filmler... Hepsinde genellikle mutlu sonla bitiyordu aşklar; fakat sona gelene kadar o kadar acı çekiyorlardı ki karakterler: sanırdınız ki her an bırakıp kaçacaklar... Zaten günümüzde moda değil mi? : En ufak bir 'bunalmada' kaçıp gitmek... Gıptayla dinlediğimiz,okuduğumuz, izlediğimiz o efsanevi aşk hikayelerine hangimiz iç geçirmedik ki? Keşke böyle bir aşk yaşasam diye söylenmedik mi? Söylendik... İstedik... Benim aşkım da böyle diyerek kendi kendini kandıran kişiler bile olmuştur büyük ihtimalle ( sen bile olabilirsin )... Ama, ey aşk: neredesin? diye soran da , aşkını ayaklar altına alan da yine aynı kişi olmuştur genellikle...

İşte böyle bir şey değil aşk...

Bu yalan ve kirli dünyaya çok fazla...

Çünkü insanlar için o kadar çok farklı konular, birbirinden değişik ilgi alanları ve onları tamamlayan şeyler var ki.. Aşk bile ona engel olamıyor, o insanın bilerek yalan söylemesine mani olamıyor...

Seni seviyorum kelimesini kaç kişiye söyledin mesela, ey yazımı okuyan arkadaş? Aşk bu mu yani: Her önüne gelene seni seviyorum demek? Her önüne gelene bunu söylüyorsan; o yaşadıklarında, yaptıklarında, söylediklerinde yalandan başka nedir ki? O an için sana 'doğru' gelebilir ama bir gün bu söylediklerin 'yalan' olmayacak mı?

Bu hayatta sonuçta herkes yaptıklarından sorumlu olacak ama hayattaki en temiz şey bence gerçek aşk/sevgi... Bunu bile kendi için amaç edinmeyip, dünyalık rüyalara kapılan ve bazen aşkı ayaklar altına alan kişinin bu hayattan, onlarca yazarın güzel sözlerinden, güzel şarkılardan, bu efsanevi aşk hikayelerinden etkilenmesi bana göre sadece nefsini kandırmasından başka bir şey değildir.

Ey insan!

Kendine gel...

Aşk, o kadar basit bir şey değil ki? Hizmet edeceksen, nefsine değil aşka hizmet et: sonsuzluk onun ardında gizli çünkü...

Bu yazıyı paylaş: