Bazen insan öylesine maziyi özlüyor ki...
Yeni yeni yürümeye başladığı zamanları tabii ki hatırlamıyordur çoğu insan ama mesela ilk okula başladığı dönemi 'ben özlemiyorum' diyen çok az kişi vardır etrafımda... Herkesin oturup toplandığı, günümüz kaygılarından/sorunlarından başlayıp küçüklüklerinde yaşadıklarına doğru giden sohbetin koyuluğu bunu fısıldıyor çünkü kulağıma..
İşte o zamanlardan bana tünelin ucundaki ışık misali görünen bir kaç sözden biri de şu idi: 'kolay elde edilemeyen, alın teriyle kazanılan her şey helaldir.'
Bunu bana hocamız mı söyledi, yoksa imam efendi mi bilemiyorum. Belki de babam/annem söyledi; bunu tam hatırlamıyorum ama şuan bana bunu her hava zerreciği hissettiriyor sanki: her adım atışımda artık bu kelime yankılanıyordu kulaklarımda...
Bundan mıdır bilmem, son zamanlarda yaşadıklarım...
Her sabah ter içinde uyanıyordum...
Sanırım...
Biri vardı artık...
Belki de yanında olamıyordum çoğu zaman ya da belki de hep hata yapıyordum onun yanında; ama o orada duruyordu işte... Kanatlarını benden başkası göremiyordu, onu izliyordum dakikalarca...
Ve..
Terliyordum...
Kolay elde edemeyeceğimin de farkındayım...
Uğraşıyorum...
Didiniyorum...
Kendimden her gün bir şeyler kaybediyordum belki de ama her geçen gün yenisini de ekliyordum kendime; cömertlik bu olsa gerekti...
En iyi ilacı da her geçen gün içiyordum: zamanı...
Ve ne aç gözlüyüm, ne de daha fazlasını istiyorum, ne de başka bir şey de gözüm var...
Reklamlarda ki gibi: anı yaşıyordum!

Çok isterdim
Gecenin bu sessizliğinde
Bir güvercin olup yükseklerden izlemeyi herşeyi
Sonra pencerenin kenarına gelip oraya konmayı
Ve yüreğimin sıcaklığıyla orada sabahlamayı...
Ah yine efkarlandım ben yine,
Özledim seni...
Bir mektup yazıp güvercinle yollayacam şimdi
Acaba eline geçer mi ki!?

Bu yazıyı paylaş: