' Hepimiz bazen birileriyle o kadar yakınlaşırız ki dostluğumuzu ya da kardeşliğimizi hiçbir şey engellemiyormuş gibi görünür, bizi ayıran küçücük bir köprü vardır, hepsi o kadar. ama tam sen bu köprüye adım atacakken sana şu soruyu sorsam : "bu köprüyü geçip bana gelir misin?" işte o anda artık bunu istemeyiverirsin, sorumu tekrarlasam öylece suskun kalırsın. o andan itibaren aramıza dağlar ve azgın nehirler girer, bizi ayıran ve birbirimize yabancılaştıran duvarlar bitiverir önümüzde ve bir araya gelmek istesek de artık yapamayız. Ama o küçücük köprüyü düşündügünde sözcüklere sıgmayacak kadar büyüyüverir gözünde; yutkunur ve şaşar kalırsın. '

nietzsche böyle diyordu işte; çağının büyük felsefik görüşlerine karşı çıkarken... Ona göre insan, başkaları hakkında ahkam kesmeden önce kendi üzerinde düşünmeliydi. Önce kendinden başlamalı, sonra başkalarını değerlendirmeliydi. Mantıklı olan da bu değil mi? Kendini düzeltmeyen, kendini doğrultmayan biri: başkası hakkında nasıl ahkam kesebilirdi ki?

İnsanlar hayatlarını bir yaşamaktan korkuyorlar; ben kendi dedikleri olsun istiyorlar: fakat yanlarında birinin olmasını, o birini çekiştirip durmayı da seviyorlar. Arkadaş kelimesinin gerçek anlamını bilen kaç kişi var bu dünya da? Hem de yaşayarak? Yoktur, azdır ya da... ne bileyim?

....

Üzerinde çok düşünülmesi gereken bir konu; hayat kısa, yanlız değiliz: recep ivediğin dediği gibi adam olun!