Her bir cizikte rahatlıyor gibiyim anlamsız. Bilmiyorum ama işte o ciziklerle yolunu bulmaya calısan bir ben varım sanki kendi içimde kendisine yabancı. . . Göz yaşlarım kurumaya başladığı her vakit yine o ciziklerin kapısını calıyorum , o ciziklerle akıtıyorum icimi kemiren caresizliği , sensizliği.

Kesiyorum, Kesiyorum ama bir türlü atamıyorum kirle bulanmıs sahipsiz kanımı dışarıya. Belkide kansızımdır diye düşünüyorum. Kim bilir, belkide öyleyimdir. Yalnızlığım ve yalnızlığın kanımı dondurmus olmalı ozaman. O sıcacık yuvamızı gidişinle bir buz adasına dondurmüş olmalı. İşte ben o buz kralicesini arıyorum kendı icimde. Bir zamanlar sana adadıgım benim asla demediğim , diyemediğim bedenım şimdi yanlızlıgın sensizliğin esaretinde ölüme terk edilmişş garib bir zavallı. İliklerine kadar işleyen sogugun beyaz karanlıgın içinde yanan bir ateş var hala senden kalma. . .

Anlıyorum. Gidişinşe batan güneşim artık yüzüme gülmüyor eskisi kadar. Isıtmıyor icimi senın ısıttıgın gibi , Yakmıyor bedenimi.

Ayrılık canları Calarken bu boş sokaklarda Elime aldıgım soluk , susuz bir ciceğin ölümüne şahit oluyorum göz göre göre. Bir zamanLar senınde benı sevginden mahrum ettiğin gibi belliki birileride bu cıcegın suyunda bir eksıklık yapmısLar. Ciceklerde sevgiye muhtactır en az benım kadar. Yada en az bizim kadar . . .

Artık bir gül gibi ölümün sessizliğine döndürüyorum gözlerimi. Sessiz cığlıklar kemiriyor kulaklarımı.  Acı cekıyorum , Ama bakıyorum kı o acının icinde bile bir sen varsın , Şaşırıyorum , Donup kalıyorum.... İşte şu günlerde ben bu bılınmezlıgın ıcınde hukum sürüyorum. Bir yandan ölüm : olsunda bitsin diye yalvarırken . Diğer yandan yaşam tutuyor benı eteklerımın ucundan : Boşver Değmez diyor.

Pekı soruyorum ! Kimin için ölmeye değer ki ? Ben Ben suanda ne ima ettiğimi bile bilmiyorum.  Anlamsızım ama kendime bir anlam dahı yukleyemıyorum. Devrık bir cümleden ibaretim. Ne basım belli nede sonum. Uyumsuzum işte gittiğin günden beri. İçimdeki savas da dahı beynime üşüşen binlerce Hücre karsı karsıya . Sensizlik isyan cıkarttı kafamda. İçim içimi yiyor ama sen !! Sen şimdi ne ile meşgulsundur bilmiyorum.

Coktan unutulmus , Sadece ' Gunluk ' denen o lanet olası kucuk not defterlerınde SADECE ismimle hatırlanan bir zavallıyı oynuyorum bu oyunda.

Ruhum Bile coktan bavulunu toplamıs Senın gibi anıları cope , Gecmısı silmil ki gelecegının yok oldugunu bile bile kacıyor benden hala. Durdurmuyorum biliyormusun. Bende kacıyorum artık. Benı de alması için İLK KEZ yalvarıyorum. Belkide bu son kez olucak. Ölüm Artık kendime en yakın hissetttiğim bir kacı yolu gibi gorunuyor.  Sonsuzluğa sensız yelken acmanın tadınıda tadıcagımı bilmiyordum aslında. Bilmekte istemıyorum ama Gidiyorum işte.

Kacıyorum . Kacıyorum. Seni sevmenın bedeli Ölüm ise. İşte ben bu bedeli bügün ödüyorum.

Hoşcakal. Cennette görüşmek üzere bebek Gözlüm...

Kadir KARA

Bu yazıyı paylaş: