Belki bir umuttur deyip sayfaları karıştırıyorum isteksizce.
Bazen gözüm anılara kayıyor istemeden.
İşte o zaman anlıyorum ne kadar sulu gözlü olduğumu.
Sakın korkma haa.
Senin kadar deÄŸilim yani.
Taş yürekli derdin oysa bana.
O taş öylesine dağıldı ki.
Artık dümdüz bir ova,
Kimsesiz bir çocuk var sağ kalan geriye...
Neyse.
Nerde kalmıştım?
Haa evet...
Sulu göz.
Kabul etmem lazım her halde.
Sen varken de vardı bu aslında.
Sensiz geçen her gün ağlardım da sana söyleyemezdim,
Gülersin diye...
Erkekliğime yediremem sanırdım.
Hepsi yalanmış oysa.
Bir hikaye.
Bir masal.
Her masal mutlu sonla biterdi ama bu?
Bitmeyecek biliyorum.
O mutlu karakterlerden biri ben olamayacağım...

K.K

Bu yazıyı paylaş: