Kalemi elime aldığımda yazacak bir şey aramama gerek yoktu ki.
Kalem bile anlardı sana ne kadar düşkün olduğumu.
Satırlara sığdıramazdım bir türlü.
Yazdıkça çoğalırdın satırlarımda.
Bitmezdin.
Bunu ben de istemezdim ya.
Görmesem dahi hayalini kurmak,
Dokunamasamda satırlara dökmek,
Canıma can katardı her gece.
Gözlerim yerinden çıkana kadar resmine bakardım.
Annem sürekli uyarıp
Hasta olacaksın,
Kuruyup solacak,
Kırılıp döküleceksin deyip dururdu habire...
Oysa bilmezdi senin varlığımla benim son bulduğumu...
Gidişinle kuruyan dalından düştüğümü,
Kırıldığımı,
Ä°ncindiÄŸimi...
Hasretinle solup döküldüğümü...
Bilmezdi.
Sen de bilmezdin ya...
Ah ah...
Şimdi ise karanlığa mahkum gönül kafesim kendime zindan.
Kendimi mumla arıyorum yazdığım onca satırda.

K.K
H.K

Bu yazıyı paylaş: