Karanlığı mesken tuttum kendime artık.

Hani hep derdim ya,

Görünmez olsaydım keske diye...

Kimseler görmeseydi beni.

Birşeylerin arkasına gizlense idim de

Görünmeyen o gerçeklerin içinde olup

Hepsine birer birer şahit olsaydım diye

Tasalanıp dururdum ya...

İşte oldu!

Artık karanlığa gizliyorum kendimi...

Işıktan kaçıyorum yine..

Yine yeniliyorum,

Biliyorum!

Ama artılarıda var söylemeliyim.

Yanında durup göremediğin, duyamadığın onca hareketleri sesleri

Tek tek içinde hissetmek

Kulakların çınlayana kadar gerçekleri içinde sindirmek

O kadar güzel ki...

Tıpkı bilinmeyenlerin bilineni gibi

Karanlık!...